"Hoy Cael yong pinagkainan mo oh!.Wala kaya tayong yaya para iwanan mo diyan"
"Eh kakain ka rin naman kasi e, kaya ikaw na maglipit. Sige pasok na ako, yong gate ha pag-alis mo!"
Yaan si Cael. Siya ang Bestfriend ko na kasama ko ngayon sa bahay. Magkasama na kami simula no'ng nagtagpo ang landas namin sa paaralan na aming pinapasukan. Madalas late siya noon e, pati na rin ako, kaya ayon nagkasundo. Halos isang taon na rin kami magkasama sa isang bubong ni Cael. Simula kasi no'ng namatay mama at papa ko sa aksidente, wala na ako mapuntahan. Eto naman si Cael, iniwan ng kanyang ina, kaya eto, tumira ako sa bahay niya. Maayos naman kaming magkasama, para magkapatid ba. Ngunit, isang araw, napag-usapan namin na kapag kami hindi nakatagpo ng relasyon na para sa amin, kami na lang magkakatuluyan.
"Oh sinaktan ka na naman ng lalaking yan? 'Di ba sinabi ko sa'yo hiwalayan mo na yan? Sasaktan ka lang ulit niyan eh". Sambit niya sa akin habang ako ay umiiyak na parang bata sa isang tabi.
"E-h kasi sabi niya magbabago siya, b--inigyan ko tuloy siya naman ng pangalawang pagkakataon", hikbing tugon ko.
"Sabi ko sa'yo diba humanap ka ng lalaking mag-aalaga sa'yo. Paano na lang kapag nawala ako sa tabi mo? Sino na lang magbabantay at aaruga sa isang makulit na katulad mo? Lampa ka pa naman", patawang tugon niya sa akin.
"Hindi ka naman mawawala eh. 'Di ba pangako natin kapag walang sumeryoso sa atin, tayo na lang ang magkakatuluyan? papakasalan mo ako 'di ba?".
Hindi siya kumibo.
"Hoy Cael Luis Camelo! Umoo ka!"
Hindi siya umiimik at seryosong tinuloy ang paggayat ng sibuyas. Napuno ng ilang segundong katahimikan ang kusina na para bang may dumaang angel sa sobrang katahimikan sa aming dalawa.
"Ah basta. Humanap ka ng lalaking aalaga at magmamahal sa'yo. Kung ayaw mo, ako maghahanap para sa'yo. Gusto mo ba ng matcho? Moreno? Ako mag-aasikaso sa kasal niyo ha" tugon niya.
Ngumiti na lamang ako.
Sa bawat mga salitang binibigkas niya, nasasaktan ako. Nararamdaman kong para bang pinapamigay niya ako sa kung sino-sino. Hindi naman siya mawawala e, kahit kailan. Hindi ako papayag magkahiwalay kami. Napamahal na ako sakanya eh. Sobrang mahal. Higit pa sa pagmamahal bilang kaibigan. Ngunit, tama ba itong nararamdaman ko? O sumusunod na lang ako sa kanya para sa kapakanan ko?
Lumipas ang mga taon, nakapasa at nagkaroon kami ng trabaho. Siya bilang isang photographer at ako bilang isang editor sa isang sikat na kompanya dito sa Manila. Masaya kami dahil marami kaming proyekto na magkasama na dalawa. Minsan, nasa imahinasyon na namin na kapag nakaipon kami ng pera at nagkaroon kami ng sasakyan, maglalakbay kami mula sa Batanes hanggang Hulo. Para bang Eat Bulaga lang na palabas tuwing tanghali sa telebisyon. Dagdag pa rito, Italy. Isa sa mga bucket list namin na mapuntahan na dalawa.
sanggunian ng larawan: https://medium.com/@flavias.darocha/how-does-it-feel-like-to-be-in-a-long-distance-relationship-f3ec56095cdc
No comments:
Post a Comment