Isang araw habang kami ay nakikipag-usap sa isang kliyente sa isang coffee shop, may nakita akong pamilyar na mukha na kasama ni Cael. Papalakad sila sa kinatatayuan namin.
"Kumusta, Angela? Kilala mo pa ba ako?" sambit ng hindi ko matandaan ang pangalan sa harap ko.
"Ako 'to si Joshua, kaklase mo no'ng sa subject sa Physics natatandaan mo?". dagdag pa niya.
"Ay oo. Kumusta Joshua? Aba, Inhinyero kana ah! Asensado!" tugon ko.
Iniwan kami ni Cael na magkausap ni Joshua. Nagkaroon kami ng pagkakamustahan, biruan at hindi nagkataon, naging magkasintahan. Masyadong mabilis ang pangyayari. Eto na siguro ang sinasabi ni Cael para sa akin. Moreno, matangkad at matcho na paglalarawan niya noon. At eto nga, kapiling ko na siya.
Pagkaraan ng maraming buwan, nagpropose na sa'kin si Joshua. Nagkaroon na rin ng palagayan sa bawat panig ng pamilya. Sa kanyang mga magulang at pati na rin sa lola at lola ko sa probinsya.
"Tingnan mo oh! Ganda 'di ba?", pang iingit na sambit ko.
"Hmm pangit naman. Hindi maganda pumili ng dyamante. Parang mumurahin oh!", pang-aasar na sabi niya.
"Inggit ka lang eh! Humanap kana kasi para hindi ka tumanda na walang asawa. Belat!", saad mo.
"Hindi ko na kailangan humanap pa. Ang para sa akin, kapag masaya ka, okay na ako. Alam ko aalagaan ka naman niya e. Basta ipangako niya sa'kin na hindi ka niya sasaktan ha? mahalin ka niyan ng buong buo", malungkot sa tugon niya sa akin habang hinahaplos ang ulo ko.
Hindi nagkalaunan, lumipad kami ni Joshua kasama pamilya niya sa France. Doon niya pinakita sa'kin ang mga bagay na hindi ko pa napupuntahan. Mga iba't ibang lugar na parang nasa telebisyon ko lang nakikita at ngayon nasa harap ko na. Sa aking pagmumuni, may tumawag sa akin na numero sa aking cellphone. Bigla akong kinabahan na parang lalabas ang puso ko sa kaba at pangamba. Matapos ang limang minuto na pagkikinig ko sa kabilang linya ng telepono, nanlamig ako. Napaluhod ako sa sahig at umiyak ako nang umiyak sa dibdib ni Joshua.
"Si Cael! si C-ael".
Pagkarinig ko sa tawag, dali-dali akong Umuwi Ng Pinas. Umuwi ako na dala ang poot at sakit. Ang mga kaganapan na masaya sa France ay napaltan ng lungkot sa pag-uwi ko sa Pilipinas at agad ako nagtungo kung nasaan si Cael ngayon.
"Ang daya mo naman. 'Di ba sabi mo ikaw pa mag-aasikaso ng kasal ko?. 'Di ba ikaw kasama ko sa paglakad sa simbahan? Ikaw na nagsabi non eh", paiyak na mabirong sambit ko sa puntod niya.
"Andaya daya mo! Bakit hindi mo sinabi sa'kin na may leukemia ka? bakit mo tinago sa'kin ng ilang taon? para ka naman others e!", humihikbing dagdag ko.
Mahigit isang taon na mula malaman ni Cael na may sakit siya. Palagi siyang nagpapagamot sa hospital ngunit hindi niya ito sinasabi sa akin. Nalaman ko na lang sa mga kaibigan niya na hindi na pala niya kayang makikita na malungkot ako at nag-aalala kapag nalaman ko ang sakit niya.
Maraming tanong ang pumasok sa isipan ko no'ng nalaman ko 'yon. Mga panghihinayang na sana sa huli ay nasambit ko sakaniya.
Paano kung hindi ako umalis?
Naalagaan ko pa sana siya ng lubos.
Paano kung naamin ko ang nararamdaman kong iyon?
Sana masaya kami ngayon.
Paano kung hindi ko siya sinunod at sinunod ko ang puso at nararamdaman ko? Edi sana payapa at walang kirot ang puso ko ngayon.
Naging matagumpay ang plano ni Cael na pasayahin siya sa konting oras. Naisakatuparan niya ang hiling na magkaroon siya ng kasama sa buhay ngayong wala na siya. Masakit para sakanya na maiwan ang kanyang tinuturing na prinsesa kaya tinatanong niya sa tadhana na,
Kung maibabalik ko man ng oras at panahon, i-aayon ba ng tadhana na muli tayong magtagpo?
sanggunian ng larawan: https://medium.com/@flavias.darocha/how-does-it-feel-like-to-be-in-a-long-distance-relationship-f3ec56095cdc
No comments:
Post a Comment