Friday, October 18, 2024

DEJAVU

    



  Naglalakad ako sa hindi mabilang na daan na aking tinatahak. Nakikita ko ang mga taong masasaya at wari bang wala nang bukas ang ngiti sa mga labi nila. 

  Ang mga pangyayari na tila ba walang katapusan. Mga taong lakad dito, lakad doon at mga bata na naglalaro sa parke na walang iniisip kundi magsaya. Hindi kalaunan, napadpad ako sa 'di kalayuan ng parke. Umupo ako sa may gilid ng puno at yumakap sa akin ang haplos ng malamig na hangin. Dinig ko ang huni ng ibon, mga ingay ng kulisap at pati na rin ang pagpapagaspas na mga naturang pagbaba ng dahon. Napansin kong tag-lagas na pala. 

   Habang sa aking pagmumuni-muni, nagtagpuan ko ang dalawang magkasintahan. Makikita sakanila ang saya ng pag-iibigan. Ang mga tamis na ngiti na walang humpay na umuukit sa mga mukha nilang sadyang kapansin-pansin. Nagtatawanan at naglalambingan nang walang kupas, na para bang bumuo sila ng isang mundo na kawili wili. Sa patuloy na aking pagmamasid, bumigat ang pakiramdam ko at hindi mawari, tumulo na pala ang luha ko. Ang agos sa mga mata ko ay hindi mapakali. Nagwawangis na tubig na hindi mapigilan dahil sa hinagpis at pagkalumo. Nablanko ang isipan at wari'y nagtataka sa mga tumatakbong mga ala-ala nang nagdaang mga taon. Tila ba'y bumabalik ang panahon ng paghihigpis at sakit ng kahapon. Bumalik lang pala. 

  Tumayo ako at sumigaw. "Ayoko na! Puwede bang palayain mo na ako?". Humagulgol ako nang humagulgol na parang bata sa gilid ng puno ng narra. Umubob sa katawan nito at nilabas ang mga hinanakit sa kaganapang iyon. At sa mga sandali, napansin ko ang nakaukit sa katawan nito, pamilyar na pangalan ng dalawang nag-iibigan. Hugis puso at may kasamang singsing sa pagitan nito. Pinalibutan ako ng kaba at pangamba. Pinabangabag na ng masalimuot na nakaraan na nagbigay ng walang sawang pag-iisip. Nalilito at wari ba'y parang wala sa sarili na bakit parang nangyari na ito? 

 Ang mga pangyayari na ito ay para bang pamilyar na tumatakbong mabilis sa aking isipan. Nangyari pala ulit. Umaagos na naman luha ko sa pag-ibig na iyon. Kailan kaya ako makakaalis sa mga pangyayaring ito? patuloy lang ba ako hahabulin ng mga ala-ala na nangyari sa nakaraan ko? 


sanggunian ng larawan: https://confirmado.com.ve/como-hacer-creer-a-alguien-que-vive-un-deja-vu/

No comments:

Post a Comment

ANG DAAN NG GINTO

     Sa ilalim ng mainit na araw, nakaupo si Mang Kardo sa gilid ng lansangan, hawak ang lata niyang puno ng mga barya mula sa mga nagmalasa...