PAMANA NG DIYOS

 

  Sa paanan ng bundok Makiling, may isang munting nayon na nakapalibot sa isang malawak at luntiang gubat. Ang gubat na ito ay tinatawag ng mga taganayon na "Pamana ng Diyos" dahil sa yaman ng likas na yaman nito—mga punong nag-aalay ng lilim, mga ilog na umaagos ng malinaw na tubig, at mga hayop na malayang namumuhay.  

     Isa sa mga taganayon ay si Elena, isang dalagitang mahilig maglakbay sa gubat. Siya ang bantay ng kanyang Lolo Gorio, isang matandang magsasaka na may malalim na koneksyon sa kalikasan. Lagi niyang sinasabi, “Elena, ang gubat na ito ang nagbibigay-buhay sa atin. Huwag nating sirain ang yaman nito.”  

     Isang araw, dumating ang isang grupo ng mga negosyante sa nayon. Balak nilang putulin ang mga puno upang gawing subdivision. Nangako sila ng malalaking bayad sa mga tao. Maraming taganayon ang napaisip—paano kung tanggapin nila? Ngunit si Elena ay hindi mapakali. Alam niyang mawawala ang lahat ng kagandahan ng kanilang lugar.  

     Kinausap niya ang kanyang Lolo, at nagdesisyon silang humarap sa mga negosyante. Sa harap ng nayon, nagsalita si Elena: “Ang gubat na ito ay hindi lamang para sa atin ngayon. Ito’y para sa mga susunod pang henerasyon. Ang pera ay nauubos, ngunit ang yaman ng kalikasan, kapag nawala, ay hindi na maibabalik.”  

   Nakiisa ang iba pang taganayon sa kanyang panawagan. Sama-sama nilang tinutulan ang proyekto. Dahil sa kanilang pagkakaisa, umatras ang mga negosyante, at nailigtas ang gubat.  

     Simula noon, naging mas maalaga ang nayon sa kalikasan. Nagtanim sila ng mas maraming puno at itinuro sa mga bata ang kahalagahan ng kalikasan. Sa bawat okasyon sa nayon, naging tradisyon na ang pag-aalay ng dasal para sa kalikasan at ang pagtatanim ng punongkahoy bilang simbolo ng kanilang pagmamahal dito.  

    Dumaan ang panahon, at si Elena, na ngayo'y isa nang guro sa kanilang paaralan, ay itinuloy ang mga aral ng kanyang Lolo Gorio. Tuwing linggo, dinadala niya ang mga mag-aaral sa gubat upang ipakita ang tunay na halaga ng kalikasan. “Mga anak,” sabi niya, “ang gubat na ito ay hindi lamang puno at lupa. Ito ay tahanan, buhay, at pag-asa.”  

    Isang araw, habang naglalakad si Elena sa pamilyar na landas ng gubat, naramdaman niya ang malamig na ihip ng hangin at ang tunog ng agos ng ilog. Ngumiti siya, sapagkat alam niyang ang kanilang laban noon ay hindi lamang para sa gubat, kundi para sa kinabukasan ng kanilang buong pamayanan.  

  Sa puso ni Elena, naroon pa rin ang boses ng kanyang Lolo: “Ang kalikasan ay pamana—alagaan mo ito, at aalagaan ka rin nito.” Ngayon, ang mga salitang ito ay umaalingawngaw na sa bawat bata sa nayon, isang pangakong hindi malilimutan ng bawat isa—na ang gubat, ang "Pamana ng Diyos," ay mananatiling buhay magpakailanman.

sanggunian ng larawan: https://onetreeplanted.org/blogs/stories/nature-fun-facts