Sa maliit na baryo, may isang batang nagngangalang Lira. Araw-araw, bitbit niya ang kanyang lumang aklat at notebook na may guhit ng mga rosas sa takip. Sa ilalim ng punong mangga, palagi siyang naglalaro—hindi ng piko o habulan, kundi ng pagiging guro. Ang mga dahon ay nagiging papel, at ang kanyang tinig ay parang kampana sa katahimikan ng hapon.
"Magbasa na kayo! Bukas may pagsusulit tayo," sigaw niya sa mga walang buhay na bato at piraso ng kahoy na nagsilbing "mga estudyante" niya.
Ngunit kapag sumisilip ang araw ng Linggo, naririnig niya ang malakas na tawa ng kanyang ama. "Guro? Anong guro? Wala tayong pera para diyan!" Matapos ang mga salitang iyon, siya'y tatahimik, sabay pikit ng mga mata at tititig sa langit.
Isang gabi, habang hawak niya ang kanyang lumang aklat, nakatulog siya sa banig na puno ng tagpi-tagpi. Sa kanyang panaginip, nakita niya ang sarili—nakasuot ng puting blouse at itim na palda, may dalang mga makakapal na libro. Naroon siya sa harap ng isang klase, binibigkas ang bawat salita nang may tiwala at kasiyahan. Mga batang nakangiti at nag-aabot ng kanilang sagot ang nasa kanyang paligid.
“Lira Ma’am, pwede po bang ulitin ang tanong?” sabi ng isa sa kanyang estudyante. Napangiti siya. “Siyempre! Lahat kayo, kayang-kaya ang araling ito!”
Ngunit nang biglang tumunog ang kalembang ng kampana, nagbago ang lahat. Unti-unting naglaho ang silid-aralan. Ang ingay ng mga estudyante ay napalitan ng tahimik na simoy ng hangin.
Pagmulat ng kanyang mga mata, nakita niya ang sarili sa ilalim ng punong mangga, hawak ang luma niyang notebook. Pinunasan niya ang kanyang luha, kasabay ng mapait na ngiti.
“Pangarap lang pala,” bulong niya sa sarili. Ngunit sa kabila ng pagkatanto, muling tumayo si Lira, hawak ang kanyang lumang aklat, at ipinagpatuloy ang kanyang laro bilang guro. Sapagkat sa kanyang puso, ang pangarap ay maaaring panaginip lamang ngayon, ngunit sino ang nakakaalam kung kailan ito magiging totoo?
sanggunian ng larawan: https://pin.it/24nFQSDph
No comments:
Post a Comment