TANIKALANG ISIPAN

Sa rehas ng isip, ako'y nakakulong,  

Mga pangarap, tila ba’y naunsiyami’t nabubulok.  

Sa loob ng dibdib ay may silakbo,  

Ngunit ang takot ang siyang nagtatakda ng agwat at tubo.

Araw-araw ay isang laban, isang laban na tahimik,  

Ang damdaming maglayag, nanginginig sa pilit.  

Sa tanikalang ito, ang sarili'y ginapos,  

Sa kadilimang likha ng sariling takot at utos.

Naririnig ko ang mundo, tinig ay umaalingawngaw,  

Ngunit sa loob ng utak, tila baga'y humihiyaw.  

'Di makalabas, 'di makalaya,  

Sa mga kadenang likha ng isipang puno ng kaba.

Ngunit darating ang araw, darating ang sandali,  

Sa kislap ng pag-asa, magigising ang sarili.  

Susubuking buksan ang pintuang bakal ng takot,  

At sa wakas, bibitawan ang pangarap na nakakalapot.

Ang bilanggo ng isipan ay mayroong saysay,  

Isang aral na sinulat ng panahon at taglay.  

Ang mga kadenang ito'y magiging alaalang dalisay,  

Pagkat sa dulo, ako'y maglalaya't lilipad nang malaya sa araw ng bukas.

sanggunian ng larawan: https://andyfrisella.com/blogs/articles/overthinking